भ्रम

कामुक बाबुले
श्रीमतीका लागि
सबै बच्चाहरूलाई
नजिकैको कपडा पसलमा
चकलेट किन्न पठायो
बच्चाहरू धेरै पर पुगे
गुलियोको लोभमा

सात सालको क्रान्तिमा
शहिद भएको एउटा हुतिहाराले
सबेरै देशभक्तिको नारा जपिरहेको थियो
एउटा पुरानो रेडियोमा

पच्पन्न सालतिर
पूर्वमा रातो घेरा नलाग्दै भागेका
केटाकेटीले भर्खर गाएका थिए
क्रान्तिको रक्तिम गीत

ठ्याक्कै अण्ठाउन्न साला ताका
परिवर्तनको सपना देखेका
थुप्रै जोशिला नेपाली
मर्नका लागि तँछाडमछाड गरिरहेका थिए

श्रीमानले श्रीमतीको यौवन पाउन
बच्चालाई ललिपप किन्न पठाए झैं
केही नेता, केही दल
जनतामा बदलाको लाहा दलेर
क्रान्तिको आगो बालेर
तापिरहेका थिए जगंलभरि
ललिपप चुस्दै

तर अहिले समयले समयलाई फेरेको छ
क्रान्तिसँगै देखेका सपनाहरू
भ्रममा मरेका जनताहरू
र सिकेका सीपहरू
बेराजगार भएर बसेका छन्
त्यसैले यहाँ अर्को क्रान्ति चाहिएको छ
मरेका मान्छेहरू ब्युँझाउनु छ
शहिद भएका शहिदहरूलाई बचाउनु छ
आउनुस्, क्रान्ति गरौं
के यो सम्भव छ ?

वेदना

हिउँदको झरी झैं
बरफ बनेर आइदिने
तिम्रा ती आला यादका चोटहरू
कसरी निको होलान् ?
अरे ! कोही त बताइदेऊ
कसरी पुरिन्छन् दागहरू
म त यहाँ निमोनियाले ग्रस्त छु । 

पात्र ! (कविता)

घाम ओथारो नबस्दै
कथामा उनिएका पात्रहरू
एक सुल्फा असन्तुष्टिको धुँवा तान्दै
रिसहरूलाई उडाइरहेछन् आकाशतिर
हिजो बिहान देखेकी सपनाकी पात्र
आज प्रचुर आवेशमा
केही भन्न खोज्दै छिन्
प्रेमले उनलाई पछ्छाइरहेछ
केही भावनाका तुसाराहरूले
भर्खरै फ्रीज बनाएको छ उनलाई
मौन आवाजले यही भन्दै थ्यो

अस्ति लेखेको कथाको पात्रले
मेरो बिरामी मगजलाई अठ्याएर
कायल बनाउँदै छ -
'हो, मैले पात्रलाई अन्याय गरेकै हो ।'

यी असन्तोष पात्रहरू
निहुँ खोज्न निख्खर
चाहनाहरूका बन्दी
अनि रहरहरूका दास
पात्रहरू झैं लाग्छन्
ठ्याक्कै असन्तोष जनता झैं लाग्छ्न्
जुन पात्रहरू म आफै जन्माउँछु
र अन्तत: उनैका दास बन्छु
जसरी देशले जन्माइरहेछ
चेतनाविहीन लाखौं लाख जनताहरू

मुक्तक

मात्तिन्छ रात किन चिन्ता गर्छौ नजिकिन्छ साथ किन चिन्ता गर्छौ ढुकढुकी बढ्छ अनि उग्र हुन्छ यौवनको मात किन चिन्ता गर्छौ

संवेग

विश्वासका केही मुहानहरू
बेरोजगारीका केही चिहानहरू
खुशीका केही ओछ्यानहरू
समस्याका केही घुरानहरू
यी सबैको बन्द घेराभित्र
सबैले खोजिरहेछन्
आशाका जीवनहरू
काली गण्डकीको बेगजस्तै
उड्दैछन् मान्छेका रहरहरू
बाख्राका पाठाहरूले
गाइरहेछन् शान्तिका गीतहरू
नदीझैं बत्तिँदै दौडिरहेछन्
सहयोगका सयौं हातहरू
र मैले देखिरहेछु,
सुन्दर मुहारहरू
जून जुनजस्तै सुन्दर छन्
जुन पहाडजस्तै बलिया छन्
जुन फूलजस्तै हँसिला छन्
तर अन्जान छु,
भोलिका दिनहरूमा
उनीहरू के गरिरहेका हुनेछन्
घण्टौं हिँडेर पढेका ज्ञानहरू
के स्वदेशमै लागू हुनेछन् ?
सोध्दैछन् केही प्रश्नहरूले आफैसँग
यो अनेपक्षित संस्कार
यो रीति
यो रहस्य
यो उद्देश्य
र सपनाका बाकसमा
राखिएका निसर्दीका सपनाहरू
काली गण्डकीझैं बगेर
के सपनाको समुन्द्रमा पुग्नेछन्
या संवेग मात्रै रहनेछन् ?

अक्षरयात्राको ११२ औं शृङ्खलामा पाल्पाको निसर्दीमा वाचन गरेको कविता । त्यहाँँको संस्कार र  साहित्यिक मनप्रति समर्पित ।