औंठी (लघु कथा)

धेरै दिन देखि भन्न मन लागेको कुरा आज निमेशले भन्ने निर्णय ग¥यो । आज ऊ केहि डर लागेको जस्तो अनि केहि भन्न खोजेको जस्तो देखिन्थ्यो । सन्जनालाई देख्ने बित्तिकै उसमा एक किसिमका मायाका फोकाहरु उठिसकेका हुन्थे । सन्जनालाई एक नजर हेर्नका लागी उसले घन्टौं देखि बाटो कुरेर बस्ने गथ्र्यो । उसलाई भन्न मन थियो, ‘सन्जना म तिमीलाई धेरै माया गर्छु । तिमीलाई आफ्नो बनाउन चाहन्छु ।’ अन्ततः निमेशको पर्खाइको घडि सकियो । फररर फुकेको कपाललाई हावामा फिजाउँदै सन्जना कक्षा भित्र छिरी । निमेशले धेरै दुःख गरेर सन्जनालाई साथी बनाएको थियो । सन्जनाको आगमनले निमेशको चेहराको रंग चेन्ज भयो । खुसीले स्पाइडरम्यान जस्तो आकाशमा उड्न खोजे जस्तो ग¥यो । निमेशले सन्जनालाई एक तरहले हेरिरह्यो । कक्षा सकिए पछि निमेशले सन्जनालाई एउटा कार्ड दिंदै भन्यो । ‘सन्जना बन्द खाम भित्र जे पनि हुन सक्छ । मिति भएको चिठी पनि हुन सक्छ अनि मिति नभएको चिठी पनि हुन सक्छ ।’ सन्जनाले निमेशको मुखमा हेर्दै चिठी खोली । निमेशले मनमा त्यतिबेला सम्म धेरै कुरा सोच्न भ्याइसकेको थियो । अब सन्जनाले के भन्ली ‘ओके’ भन्ली कि ‘आइ हेट यु’ भन्ली अथवा ‘मेरो बिहे भइसक्यो’ पो भन्ली कि । यस्तै सोच्दै गर्दा सन्जनाले निमेशको मुखमा नमिठो पाराले हेरि अनि देब्रे हातको औंठी देखाउँदै भनी । ‘तिमीसँग म एउटा साथी भएर पो बोलेको त यि औंठी हेर, मेरो इंगेजमेन्ट भइसक्यो । उँहा बिदेशमा हुनुहुन्छ । म उँहालाई नै कुर्दै छु । फेरि माया बारम्बार पनि त हुँदैन नि ।’ उसले अगाडी थपी । ‘मैले अरु कसैलाई माया गरिसकें । यदि माया भयो भने पनि पहिलाको जस्तो हुँदैन ।‘ निमेशले सबै निराशाका पोकाहरु लाई मन भित्र कोचर्दै नमिलेका दाँत देखाएर नक्कली हाँसो हाँस्दै भन्यो । ‘ओ सरी मैले गल्ती गरें । मैले अर्काको नासोलाई यसरी प्रेम प्रस्ताव राख्न नहुने थ्यो ।’ त्यसपछि निमेश कहिले क्याम्पस जाने मन गरेन ।

अर्घेलो थापा

कविता

आँखाको धुलोले
आँखाभित्र बाटै लात हान्दै
परेलीलाई भन्यो
"छिटो ढोका खोल्
मलाई बाहिर निस्किन दे
तेरो आँखामा त
आँसुको सागर नै रहेछ ।" 

गजल

एउटा सुन्दर फुल हेर्छु झनै हेर्न मन लाग्छ
रगतले उसकै नामको भाग्य केर्न मन लाग्छ

झस्किन्छ मन सपनाका स्वैरकल्पना भंग हुँदा
अरु बाट लुकाउन संसार घेर्न मन लाग्छ

एउटा काले तर दिल बाले उसका लागि भारी होला
तर उसकै प्यारो हुन रुप फेर्न मन लाग्छ

खोज्छन आँखा चारै तिर उसकै यादमा प्यासिन्छ मन
हरेक पल उसैलाई नै मनमा बेर्न मन लाग्छ ।

-अर्घेलो थापा

म हराएको दिन

म हराएको दिन 
तिमी मुस्कुराउने छौ
किनकी
मैले तिमीलाई घायल पारेको छु
एक अर्थमा भनम् भने
कायल पारेको छु
तिम्रो सुन्दर मुहार तिम्रो लागि
दुस्मन भयो
त्यो फरफराउने केश नहुदो हो तो
मृगनयनी आँखा नहुँदा हुन त
तिमी सँग मिलन नहुदो हो तो
सायद मलाई
फेरि अर्को पटक्
मायाको अर्थ थाहा हुने थिएन
सोच्थेँ प्रेम एकपटक हुन्छ
तर मनले सिकायो
प्रेम पटक पटक हुन्छ
किनकि
तड्पिनु भन्दा
कल्पिनुमा शान्ती भेटेँ
छोडी जानेका लागि क्रान्ती भेटेँ
मलाई थाहा छ
म पागल हो
किनकि
नसक्ने फुल टिप्न खोजीरहेछु
मलाई थाहा छ
म स्वार्थी हो
किनकि अर्काको फूल टिप्न खोजिरहेछु
बिचित्रको माया
न चित्र छ
न त छाँया नै छ
छ त केबल पागलपन
संसार भुलाउने एउटा नशा छ
फेरी अर्को दिन
म कैले भेटिने छैन
तिम्रो मालीको मन रेटिने छैन
त्यो सुन्दर घर्
मायाको दरबार्
कति निश्चल होला
कति स्निग्ध होला
हो म हराउनेछु
एकान्तमा आशु झार्दै कराउनेछु
तिम्रो खुसीका लागि म पक्कै हराउनेछु
किनको म तिम्रो लागि
उसको लागि
अनि
सबैको लागि
अर्घेलो छु
अर्घेलो छु ।

-अर्घेलो थापा

मुक्तक

यदि म नरोएको भए तिमी हाँसेको हुन्थेन होला
वान्टेड बोर्डमा मेरो फोटो टाँसेको हुन्थेन होला
बिश्वासको अर्को रुप माया भन्थे दुनिया
बिश्वास नजन्मेको भए नक्कली माया गाँसेको हुन्थेन होला ।