मित्रता

जवानीको एक साँझ
म मेरो क्याफेको कुनामा
चुरोट तानिरहेको घडी
एउटा आगोको झिल्काले
मसँग उधारो चुरोट माग्यो

बदलामा मैले खरानी दिएँ
आगोले खरानी बाल्न खोजिरहेथ्यो
जसरी हामीले
‘सविंधान बनाउन खोजिरहेथ्यौं’
ठ्याक्कै तीन सेकेण्ड पहिले
एक हुल हावाका सन्तान आएर
खरानी उडाएर लापत्ता भए
पुलिसले खोज्दैछ बतासलाई
उसलाई मुद्दा परेको छ अपहरणको

दोश्रो साँझ
आगोको झिल्काले
मसँग आगो माग्यो
उत्तरमा मैले हात दिएँ
पोल्दो रहेछ आगोको झिल्कोले
के उसलाई सन्तुष्टि मिलेथ्यो ?

तेश्रो साँझ
आगोको झिल्काले
मसँग साथ माग्यो
मैले उसलाई सहमति दिएँ
तर
प्वाल पारिदिएछ सहमतिको कागज

यसरी वर्षौंसम्म
हामीले मित्रता गाँसिरह्यौं
उसो त
आगोको झिल्काले
प्राय पोलिरहन्थ्यो आफैलाई

तर आजकाल
चुरोट सल्काउन छोडेदेखि
आगोको झिल्को
बिना सूचना
मदेखि धेरै टाढा भागेको छ ।

एउटा प्रश्न (कविता)

प्रकृतिले धरतीसँग
गर्भाधान गरेको भोलिपल्ट
धरतीले हावासँग गर्भाधान गर्‍यो
बदलामा हावाले
शीतका थोपाको रगत छरिदियो
कालान्तरमा धरतीले बिरुवा जन्मायो
बिरुवाले आकाशसम्म पुग्न
पातहरूका पखेटा रोज्यो
इनारको फेंदमा पुगेर
जराहरूले आफ्नो तिर्खा मेटे

बिस्तारै बिरुवा ठुली भई
फूलहरूको चुम्बक छोड्दै गई
भमराहरूले पालो कुर्दै थे दैलामा
फूल झरेर भुइँमा गई

आजकाल प्राय बिरुवाले सोंचिरहेको हुन्छ–
हामी मान्छेहरूको जिन्दगी
काँडामा अल्झिरहेछ कि फूल बनेर सुक्दैछ ?

पाँच हाइकु

रोएको फूल देखिनौ कि प्रेमिका बन्द आँखामा

कलिलो मन सजाइएको केश अरे जवानी

जवानी थियो सकिएछ धोएर प्रयोगहीन

प्यारको प्याला चरमतामा दन्क्यो हुरी डरायो

फूल जीवन खोज तिम्रै साथमा झरेर सुक्ला

केही हाइकु

पोटिला गाला चाहनाको भकारी यौन भित्रको

गरिब हामी तन बेचिरहेछौं भोलि सम्झेर

बिरामी दुख्छ डाक्टर छन् भोलिमा समय मौन

चिल्लो बतास उडिरहेछ छुँदै यादका फोका

सिकन्दर झैं संसार जित्ने लक्ष्य के दिन्छौ साथ?

भत्केछ घर सपनाको भारीले मनभित्रको

उम्रेका स्तन छोइदेला हावाले सम्हाली राख

फक्रेको बैँस दुई दिने हो केटी नछरिदेऊ

घाम डुबेछ जून रुने बेलामा ताराले हाँस्यो

स्वार्थी मानव हराएको जमाना कता भेटिन्छ

दश हाइकु

अरे जिन्दगी
पुराइदेऊ अब सम्भोग चाह

गुलाबको फूल लाली तिम्रो चुम्बन बिम्बमा मोह

पोखियो मन बादलुको सपीप नबन झरी

ओ प्रियतमा फूल जस्तो जवानी आँखाको भ्रम

रोएछ फूल जवानीले भगायो भमरा सबै

कठै बालक आमाको मुख हेर्छ आमा जवानी

भुइँ झरेछ पारिजातको फूल अँध्यारो रोयो

आमा हाँस्छिन् जब बालक रुन्छ प्रकृति हेर्दै

फुलेको फूल कस्ले चुँडी लगेछ बिचरा माली

हावाको झोंक्का ठोक्किएछ स्तनमा लाज लजायो